Νορβηγικό Δάσος...

30.12.13
".. Ύστερα κάπνισε ένα ακόμα τσιγάρο. "Αυτοί οι τύποι σίγουρα γνώριζαν κάτι από τη θλίψη της ζωής, αλλά και από το μεγαλείο της". Λέγοντας "αυτοί οι τύποι" η Ρέικο εννοούσε φυσικά τον Τζον Λένον, τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ και τον Τζορτζ Χάρισον" "I once had a girl, or should I say, she once had me... She showed me her room, isn't it good, Norwegian Wood" "Το που βρέθηκα σ' εκείνα τα ταξίδια μου είναι αδύνατον να ανακαλέσω. Θυμάμαι εικόνες, ήχους και
μυρωδιές αρκετά έντονα, αλλά τα ονόματα των πόλεων έχουν χαθεί, μαζί με την όποια αίσθηση σειράς με την οποία ταξίδευα από μέρος σε μέρος." "...Σου γράφω αυτό το γράμμα την ώρα που εσύ πετάχτηκες να φέρεις τα αναψυκτικά. Πρώτη φορά στη ζωή μου γράφω γράμμα σε κάποιον που κάθεται δίπλα μου, αλλά νομίζω είναι ο μοναδικός τρόπος να επικοινωνήσω μαζί σου. Εννοώ πως δεν ακούς τίποτα απ' ό,τι σου λέω. Δεν έχω δίκιο;
Κατάλαβες πως έκανες κάτι που με στεναχώρησε πολύ σήμερα; Ούτε που πρόσεξες ότι άλλαξα το χτένισμά μου, έτσι δεν είναι; ... Δεν το θωρείς προσβλητικό; Πάω στοίχημα πως ούτε που θυμάσαι τι φορούσα σήμερα. Κορίτσι είμαι κι εγώ! Τι κι αν έχεις άλλα στο μυαλό σου; Θα μπορούσες να μου ρίξεις κι εμένα μια ματιά! Αρκούσε να πεις "Ωραία μαλλιά!"  και θα σου συγχωρούσα αυτό το βύθισμα στις σκέψεις σου αλλά όχι!
Έτσι χρειάστηκε να σου πω ένα ψέμα. Δεν είναι αλήθεια πως είχα ραντεβού με την αδερφή μου. Είχα σκοπό να μείνω απόψε στο σπίτι σου.Αλήθεια.Τόσο ηλίθια είμαι! Κι εσύ ούτε που με κάλεσες να δω το καινούργιο σου σπίτι. Καλά, μάλλον θέλεις την ησυχία σου. Άντε στο καλό,  και μείνε με τις σκέψεις σου! Μη με παρεξηγήσεις. Δεν είμαι θυμωμένη μαζί σου. Απλώς λυπημένη. Υπήρξες τόσο καλός μαζί μου όταν είχα τα προβλήματα μου, αλλά τώρα που εσύ έχεις τα δικά σου, δεν θέλεις να κάνω τίποτα για σένα. Έχεις κλειδωθεί στο μικρόκοσμο σου κι όταν προσπαθώ να χτυπήσω την πόρτα εσύ σηκώνεις για μια στιγμή το κεφάλι και μετά επιστρέφεις πάλι στα δικά σου.
Να, τώρα σε βλέπω να επιστρέφεις με τα αναψυκτικά μας - περπατάς σκεφτικός. Έλπιζα να σκοντάψεις. Τώρα κάθισες δίπλα μου και πίνεις την κόκα κόλα σου. Έτρεφα μια τελευταία ελπίδα πως έστω και τώρα θα με πρόσεχες και θα έλεγες "Ε, άλλαξες χτένισμα!" αλλά μάταια. Αν το είχες κάνει θα έσκιζα τούτο το γράμμα και θα έλεγα: "Πάμε σπίτι σου. Θα σου ετοιμάσω ένα ωραίο δείπνο. Μετά μπορούμε να αγκαλιαστούμε" Αλλά εσύ είσαι σκληρός σαν ατσάλι. Αντίο. Σε παρακαλώ όταν με ξαναδείς, μη μου μιλήσεις." 

Με όλα αυτά τα μισόλογα, αναφέρομαι στο βιβλίο που μου έχει πάρει το μυαλό. Το "Νορβηγικό Δάσος" είναι ένα vintage μυθιστόρημα στο οποίο, ο Μουρακάμι έχει συλλάβει τον παλμό της γενιάς του και δεσμεύει τον αναγνώστη τόσο ολοκληρωτικά, ώστε να στεναχωριέται κανείς, όταν τελειώνει η ιστορία (The Baltimore Sun).  Ένα αριστουργηματικό μυθιστόρημα. Το Νορβηγικό Δάσος φέρει από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα του την ανεξίτηλη υπογραφή του Μουρακάμι ( The New York Times).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου