Ο Κινέζος, ο Θεός και η μοναξιά.

22.4.14
"Το βλέμμα της ήταν ανήσυχο, μα πιο πολύ η καρδιά της. Που να ήταν άραγε, σκεφτόταν. Λες να μην ήρθε; Μπα δεν μπορεί, κάπου εδώ θα είναι. Σε κάποια παρέα. Πω πω τι σκεφτόταν τέτοια μέρα, τέτοια νύχτα! Λίγο, λιγάκι να τον δω, έλεγε η επιθυμία της. Σώπα, έλεγε η θέλησή της. Δεν άντεξε όμως...άρχισε να ψάχνει με διακριτικότητα... - Εμένα ψάχνεις;..."  "-Τι γίνεται βρε παλικάρι;; Τι φωνές είναι αυτές;

- Α, μην δίνεις σημασία είναι αναρχικοί που φωνάζουν συνθήματα και ανάβουν φωτιές...Κάθε χρόνο τέτοια ώρα, μόλις βραδιάσει, μαζεύονται εδώ. Φωνάζουν συνθήματα, βάζουν μουσική, ανάβουν φωτιές και πυροτεχνήματα. Με αυτό τον τρόπο κάνουν παρέα στους κρατούμενους που αυτές τις μέρες νιώθουν μόνοι και ξεχασμένοι. Τα μάτια μου στράφηκαν σε αυτά τα παιδιά που φώναζαν δυνατά "αδέρφια δεν είστε μόνοι"...Έσυρα τα βήματα μου πιο κοντά. Τους κοιτούσα με θαυμασμό. ...Ναι, υπάρχουν ακόμη ευαίσθητες ψυχές. Καρδιές που αγαπούν. Που νιώθουν και μπορούν να αντιστέκονται."
"Εκεί συνάντησα έναν χαριτωμένο δόκιμο μοναχό από την Κίνα. Με ξάφνιασε η παρουσία του. Ράσο ορθόδοξο σε έναν Κινέζο! Αισθάνθηκα κάπως. Δεν είχα δει ποτέ από κοντά. Μονάχα σε φωτογραφίες της ιεραποστολής...Ένας λογισμός εισήλθε στο νου μου. Λέω, Κινέζος στο Άγιο Όρος, φορέας μια μεγάλης πολιτισμικής παράδοσης και να ασπάζεται τον Χριστιανισμό; Μπήκα στην περιέργεια να τον ρωτήσω...""Παλιά η τέχνη όλων εκείνων που θέλουν να ελέγχουν τους ανθρώπους μέσω των ενοχών. Να μην ζουν αυτοί και να μην αφήνουν και τους άλλους να χαρούν τη ζωή." "Υπάρχει μέσα μας ένα μικρό παιδί. Όσο μεγαλώνουμε, το μασκαρεύουμε. Του αλλάζουμε το πρόσωπο και του δίνουμε μια όψη και μια μορφή που εξυπηρετεί τους ρόλους που καλούμαστε να υποδυθούμε στο θέατρο του κόσμου. Έρχονται όμως στιγμές που το βουβό παιδί θέλει να μιλήσει. Να διαμαρτυρηθεί για τα δικά του όνειρα. Τότε κλαίει. Και οι μπογιές αρχίζουν να ξεβάφουν. Και όταν, καλή μου, ξεβάφουν οι μπογιές ή σε λερώνουν ή σε λυτρώνουν. (π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος) 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου