Τα σημερινά 90's

29.9.15
Η πιο συνηθισμένη επιθυμία μας είναι "να ζούσαμε σαν ενήλικες την εποχή που ήμασταν παιδιά" ή ίσως και την προηγούμενη. Έτσι και εγώ νοσταλγώ να ζούσα στα 90’s, ως έφηβη. Για μένα είναι μια «εποχή σταθμός», για τον λόγο ότι τα έζησα έμμεσα βλέποντας την καθημερινότητα των έφηβων, τότε, αδερφών μου.

Ποιος μπορεί να μην παραδεχτεί ότι αυτή η δεκαετία και η προηγούμενη, ήταν όμορφες; Απ’ όποια πλευρά και να το δούμε: Μουσικά (Space Girls, τα άλμπουμ των Sepultura, Nevermore, Savatage και μερικά ακόμη), κινηματογραφικά, μόδα (καρό, ψηλοκάβαλα παντελόνια με κοντές μπλούζες κτλ). Όμως αυτά έρχονται ξανά και ξανά και πλέον με ένα "κλικ" μπορώ αμέσως να τα “ζήσω", αυτό που θα ήθελα πραγματικά να ζήσω είναι ο ρομαντισμός της εποχής.
  


 Εκείνο το μουδιασμένο ξενύχτι παρέα με τις κασέτες και τα  cd, με απεριόριστη “ταβανοθεραπεία”. Οι στοίβες… σε σημείο συλλογής, από περιοδικά και αφίσες, δίπλα το κουτί με τις φωτογραφίες. Η αναμονή για να πάρεις σειρά για να τηλεφωνήσεις από το σταθερό του σπιτιού ή ακόμα να φεύγεις από το σπίτι για να τηλεφωνήσεις από το κοντινότερο καρτοτηλέφωνο.
Την χαρακτήρισα ως εποχή «ρομαντισμού» , επειδή υπήρχε ένας άλλος τρόπος ζωής, έκαναν όνειρα με βάση τα τότε ιδανικά ή και χωρίς αυτά. Το συναίσθημα της παρέας ήταν πολύ πιο έντονο και ουσιαστικό τότε, δεν χρειαζόντουσαν μερικά like για να δείξεις την φιλία σου, όταν σε έψαχνε κάποιος σε έβρισκε από κοντά ή σου τηλεφωνούσε. Μπορώ να πω ότι το βρίσκω πιο θερμό ένα τηλεφώνημα, σε μια εξαιρετική περίπτωση, παρά ένα μήνυμα.
Τέλος αφήνω το φλερτ,  παρ’ ότι εντοπίζω πολλές διαφορές γι αυτό, σε σύγκριση με το σημερινό. Μπορώ να δικαιολογήσω ότι σε ορισμένες περιπτώσεις ο αερόσακος- οθόνη σήμερα είναι ιδανικός, όμως δεν συγκρίνεται με την τυχαία συνάντηση στο κοινό σας στέκι, με την αναμονή και μια εξομολόγηση από κοντά!

Μια δεύτερη σκέψη στο μυαλό μου, μου λέει «Μήπως απλώς νοσταλγείς το άγνωστο;». Η αλήθεια είναι πως στην σημερινή εποχή, στο όνομα της τεχνολογίας, μας επιτρέπεται να κάνουμε όσα θέλουμε, κάνει τον άνθρωπο πιο έξυπνο, έχει την ευκαιρία να γνωρίζει πιο πολλά, να ανατρέχει σε όσα αναζητεί μέσα σε λίγα λεπτά.
 Έτσι κατέληξα ότι ίσως είναι καλύτερα που γνώρισα αυτή την εποχή από μια «ασφαλή απόσταση», τώρα πλέον έχω την ευκαιρία να στριμώχνω κάπως τα 90’s
στην καθημερινότητα μου, με όποιον τρόπο μπορώ και θέλω.
Πως θα μπορούσα να μην είμαι ευχαριστημένη με αυτό;

2 σχόλια:

  1. Ακριβώς.Δεν ξέρω κατά πόσο το συνειδητοποιούμε όταν αναφερόμαστε σε αυτή την εποχή πως αυτό που "ζηλεύουμε" και ελπίζουμε να είχαμε είναι ο ρομαντισμός.Μια εποχή πιο αθώα,πιο απλή,λιγότερο επιτηδευμένη.
    καλό μήνα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εγω πάντα ήθελα να ζήσω τα 70'ς. Τα παιδιά των λουλουδιών, την ανεμελιά εκείνη, την επανάσταση χωρίς αιτία...
    Αλλά και τα 90'ς τα αγαπώ πολύ για όλους τους λόγους που αναφέρεις. Είναι σαν να αναβιώνεις τα φιλαράκια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή