Κατιτίς Vintage

2.9.15
Δεν θυμάμαι από πότε και με ποια αφορμή ξεκίνησε η αγάπη μου για οτιδήποτε vintage. Γρήγορα όμως έγινε αντιληπτή η μανία μου για κάθε αντικείμενο που παραπέμπει σε μια άλλη δεκαετία, αρκετά μακριά από τη δική μας. Η μόδα τα τελευταία χρόνια με ευνόησε, προσφέροντας μου καφετέριες σε retro ρυθμούς, ρούχα και μικρά μαγαζάκια με έπιπλα και είδη διακόσμησης, άλλης εποχής. Οπότε σκέφτηκα ότι έφτασε η σειρά μου να κάνω κάτι πιο προσωπικό και vintage. Αμέσως μου ήρθε η ιδέα, μιας σειράς κειμένων με τις vintage πινελιές του σπιτιού μου. 

 Έτσι λοιπόν, θα αρχίσω με δυο λατρεμένα αντικείμενα:

    -Εδώ πρέπει να ευχαριστήσω την Σέβη για τις φωτογραφίες και την υπομονή της!- 

Το πρώτο μου βινύλιο. Συναισθηματικής αξίας, όχι μόνο γιατί πρόκειται για ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα αλλά κυρίως γιατί είναι δώρο φίλου. Όπως ανέφερα και παραπάνω, δεν άργησε να γίνει αντιληπτή η αδυναμία μου, οι φίλοι μου με κατάλαβαν αμέσως. Λίγο μετά το Πάσχα, μόλις είχα επιστρέψει από το πατρικό μου και είχα κανονίσει μια μικρή συνάντηση φίλων στο γνωστό μας καφέ, έτσι για να πούμε τα νέα μας, πόσο έφαγε ο καθένας στις γιορτές και να κλαφτούμε που μπαίνει η εποχή της εξεταστικής για ακόμα μια φορά. Σαν σωστός κύριος της παρέας, ήρθε να με πάρει στην ώρα του, τέσσερις ακριβώς! «Έρχομαι!» προσποιήθηκα από το θυροτηλέφωνο και τον έστησα λίγα λεπτά στα σκαλοπάτια… αγάπα τους φίλους σου με τα ελαττώματα τους. Φτάνοντας στην είσοδο, με ένα «ταράμ!» μου έχει εμφανίσει μια σακούλα αλλά δεν φαινόταν το περιεχόμενο, μ’ αφήνει να ανακαλύψω μόνη μου τι κρύβει. «Για την γιορτή σου!» Για τα επόμενα δευτερόλεπτα κοιτούσα μια το βινύλιο, μια τον Θ. Δεν έχασα χρόνο, ξαναμπήκα στο σπίτι το τοποθέτησα στην γωνία (που χωρίς να το καταλάβω είχα ετοιμάσει πριν καιρό). 


 Δύο χρόνια μετά, αφού πιάσαμε την γνωστή μας κουβέντα με τον ίδιο μουσικόφιλο, σχετικά με τις κασέτες και τα κασετόφωνα δανείστηκα μια κασέτα από την συλλογή του. Την επόμενη μέρα τον συνάντησα για να την επιστρέψω όλο χαρά και να μοιραστώ μαζί του το πόσο απολαυστική στιγμή ήταν –αν και όχι τόσο καθαρός ήχος όσο είχα συνηθίσει. Υπήρχε όμως μια “ιεροτελεστία”: Πρώτα η ευχαρίστηση στην θέα της κασέτας, ύστερα λίγα φυσήματα στο μηχάνημα… είχε καιρό να ανοίξει και επικρατούσε σκόνη. Τελευταίο βήμα, η Α πλευρά, καφέ ανα χείρας και καναπές. Αυτός ο ήχος όταν ξεκινάει η κασέτα που μου είχε λείψει και ύστερα ο συνδυασμός του με την μουσική, με έκαναν να απολαύσω διπλά την στιγμή. Ακόμα και η διαδικασία να ακούσεις ένα συγκεκριμένο κομμάτι, που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την εποχή μας που όλα γίνονται εύκολα με ένα “κλικ”. Στην κασέτα θέλει αναμονή ή για τους πιο ψαγμένους, θέλει απλά ένα μολύβι! Τα άλμπουμ στον υπολογιστή, δεν χρειάζεται καν να τα φροντίζω, για την ακρίβεια φροντίζουν αυτά για μένα. Την κασέτα από την άλλη πρέπει να την προσέξεις, πως θα την βάλεις στη θέση της, να είναι πάντα όρθια στην βιβλιοθήκη, μόλις τελειώσει η μια πλευρά μην την αφήσεις μέσα να γυρίζει ακόμα… και μερικές ακόμα συμβουλές από κάποιον που ξέρει. Και τώρα η κασέτα τελείωσε και ακούγεται πάλι ο oldschool ήχος της!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου