Αρχίζω να πιστεύω στο κάρμα;

20.4.16

Έχεις συναντήσει ποτέ κάποιον, που ενώ το γνωρίζεις ελάχιστα ή και καθόλου, έχει παίξει πολύ σημαντικό ρόλο σε κάποια περίοδο ή επιλογή της ζωής σου; 
Αυτούς τους ανθρώπους τους ονομάζω -χαριτολογώντας- "καρμικούς". Δεν θα σου αναλύσω την γνώμη μου γύρω από το κάρμα, γιατί αν υπάρχει όντως… τότε στην επόμενη ζωή, με βλέπω βοτσαλάκι!

Ο καθένας τους είναι η αφορμή για μια αλλαγή της ζωής μας, άθελα του, μας θυμίζει κάτι από τον εαυτό μας, που είχαμε ξεχάσει. Πάει καιρός, από τότε που συνάντησα ένα «καρμικό» πρόσωπο. Γνωριζόμασταν ελάχιστα από παλιά, έτυχε όμως να συναντηθούμε σε μια κοινή παρέα μετά από εφτά χρόνια περίπου. Αρκετός καιρός…

Όπως σου είπα, γνωριζόμασταν από παλιά, αλλά από ότι φαινόταν, τώρα ήταν η σωστή στιγμή για να συναντηθούμε και να κουβεντιάσουμε. Ξεκινήσαμε την τυπική και λιγο αμήχανη συζήτηση, για τις ζωές μας, παρ’ όλου που ξέραμε και οι δυο για το ποίοι είμαστε και τι κάνουμε, όπως επίσης γνωρίζαμε και τις σκέψεις, τα σχέδια για το μέλλον, που είχαμε παλιότερα. Βλέπεις, η εποχή μας επιτρέπει να
γνωρίζουμε τη ζωή των άλλων, χωρίς να έχουμε κρατήσει κάποια επαφή!

Έτσι μετά από λίγη ώρα, αφού είχαμε τελειώσει με τα τυπικά, επιβεβαίωσα οτι η κοπέλα που είχα μπροστά μου, πραγματικά δεν έχει καμία σχέση με εκείνη που γνώρισα. Άλλαξε τόσο πολύ ο τρόπος σκέψεις της, οι συνήθειες και τα πλάνα της. Όταν της επεσήμανα την αλλαγή, η απάντηση που έδωσε ήταν λίγο μπερδεμένη. Αυτό που κατάλαβα καθαρά, ήταν ότι σ’ αυτές τις αλλαγές είχε βοηθήσει το περιβάλλον. Ο τρόπος της εναλλακτικής σκέψης είχε σβήσει γι αυτή, πριν από εφτά χρόνια μάλλον. Αποφάσισε να μην ακολουθήσει το επάγγελμα και τον τρόπο ζωής που επιθυμούσε, για να ικανοποιήσει τους γονείς, την σχέση και οποιονδήποτε άλλο εκτός από τον ίδιο της τον εαυτό.

Ο κάθε άνθρωπος, αναζητά την έγκριση των άλλων -ιδιαίτερα των κοντινών ατόμων. Αυτό μπορούμε να το παρατηρήσουμε αν ανατρέξουμε σε ορισμένες επιλογές που κάναμε στο παρελθόν, για να κερδίσουμε την αρέσκεια κάποιου ατόμου. Όταν αυτές οι επιλογές είναι μικρής σημασίας, δεν επηρεάζουν τη υπόλοιπη ζωή μας τότε είναι και αθώες. Όταν όμως, είναι μεγάλης, τι στο καλό συμβαίνει εκεί! Αξίζει πάντα να ζούμε σε ένα κόσμο πλασμένο από τρίτους ή μήπως είμαστε το ίδιο σημαντικοί για κάποιους, όσο είναι αυτοί για μας; Θέλω να πω, είναι δυνατόν να αλλάζουμε συνεχώς για χάρη κάποιων ανθρώπων; Αν είχαμε όντως την ίδια σημαντικότητα στη ζωή τους, δεν θα χρειαζόντουσαν οι αλλαγές.
Προκύπτει το εξής ζήτημα, η ικανοποίηση αυτών ή η προσωπική ευτυχία;
Θα πάρω το δεύτερο, παρακαλώ να μου το τυλίξετε!
Γι’ αυτό και είμαι διατεθειμένη (ή μάλλον αναγκασμένη;), να απορρίψω οποιονδήποτε προσπαθεί να επιβάλλει τη δική του χαρά στη ζωή μου.

Έπειτα έκλεισε η κουβέντα με ένα ζεστό χαμόγελο και ένα ειλικρινέστατο «χάρηκα που σε είδα!». Έφυγα και ίσως να ξαναβρεθούμε αρκετό καιρό μετά. Ίσως ο "καρμικός ρόλος" της, εκείνη τη στιγμή ήταν να με κάνει να αναθεωρήσω και να ξεκαθαρίσω ορισμένα πράγματα στο μυαλό μου.  



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου